ነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) እድሚያቸው ወደ አርባ በተቃረበ ጊዜ ከሰው መገለልው (ለብቻቸው) መሆን ይወዱ ነበር። የረነዷንን ወር በሂራ ዋሻ ውስጥ ብቻቸውን ሆነው አሏህን እየተገዙ ያሳልፉም ነበር። ነብዩ(ሰ.ዐ.ወ) እራሳቸውን ከሰው አግልለው በቆዩበት አመት የመጀመሪያው የራዕይ መገለጥ እስተቀበሉበት ጊዜ ድረስ በእንደዚህ አይነት ሁኔታ ውስጥ ሆነው ቆዩ።

አርባ አመት በሞላቸው ጊዜ የነብይነት ብርሃን አካበባቸው። ሃያሉ አሏህ ለፍጡራኖቹ በላከው መልዕክት አከበራቸው። ይህ ክብር ለእሳቸው ነጥሎ ሰጣቸው፤ በእሱ እና በባሪያው መካከል ባላደራ አደረጋቸው። በጅብሪል (ዐ.ሰ) አማካኝነት ትዕዛዙን (መልዕክቱን) ለአለማት እዝነት ፣ ለሰዎች አብሳሪ እና አስጠንቃቂ አድርጎ ላካቸው።

ይህን ‹‹አንተ (ልብስ) ደራራቢው ሆይ! ተነስ አስጠንቅቅ።›› (ሙደሲር 1-2) የሚለውን የአሏህን ትዕዛዝ ከተቀበሉ በኋላ ወዲያውኑ ሰዎች አሏህን በብቸኝነት እንዲያመልኩ እና አሏህ የላከውን ሃይማኖት እንዲቀበሉ ጠራቸው (አስተማራቸው)።

በአደባባይ እንዲያስተምሩ ከሃያሉ አሏህ ትዕዛዝ መጣ ‹‹የታዘዝክበትን ነገር በይፋ ግለፅ።›› (ሱረቱል ሂጅር 94) የአሏህ መልዕክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) ወደ ኢስላም ያደረጉት ጥሪ ተገለጠ፤ ሃያሉ አሏህ እንዳዘዛቸውም እውነቱን በግልጽ አወጁ።

ሙሽሪኮች እነዚህ የጥላቻ ሴራዎች እንዳልሰሩ ሲያውቁ እና ነብዩም (ሰ.ዐ.ወ) በጥሪያቸው መፅናታቸውን ባዩ ጊዜ እስልምናን ለመዋጋት ወሰኑ፤ ነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) እና ባልደረቦቻቸውን ማሰቃየት እና ማሳደድ ጀመሩ። ሙሽሪኮች ያደርሱባቸው የነበርው ግፍ በበረታ ጊዜ ሶሃቦቻቸው ወደ ሀበሻ እንዲሰደዱ አዘዙ። የተወሰነ ቁጥር ያላቸው ሙስሊም ወንዶች እና ሴቶች ነብዩ ከተላኩ ከአምስት አመት በኋላ ተሰደዱ።

በዚህ ጊዜ የነበር የነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) ጥሪያቸው በስኬት እና በስደት መካከል ሆኖ እያለ ነው የኢስራዕ እና ሚዕራጅ ክስተት የተፈፀመው። ይህ ክስተት ከብዙ አመት ጥሪ ፣ ከሙሽሪኮች ጥቃት ፣ ክህደት እና መገፋት በመታገሳቸው ሊያፀናቸው እና ሊያከብራቸው የመጣ ነው።

አብዘሃኛዎቹ ሙስሊሞች ከመካ ከተሰደዱ በኋላ የአሏህ መልዕክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) እና አቡበክር (ረ.ዐ) ወደ መዲና ተሰደዱ። ነገርግን የሄዱት ቁረይሾችን አቅጣጫ ለማሳት በተቃራኒ አቅጣጫ ነበር። ከዚያም በሰውር ዋሻ ውስጥ ለሶስት ቀን ያህል ከቆዩ በኋላ የቀይባህር ዳርቻን ተረተራማ ቦታ ተከትለው በመሄድ ወደ መዲና አቀኑ። ከአጋራቸው ጋር በመዲና ዳርቻ በደረሱ ጊዜ ሙስሊሞች በሚያስደንቅ ሃሴት እና ፈንጠዝያ በተሞላበት ሰልፍ በእልልታ ተቀበሏቸው።

ነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) መዲና በደረሱ ጊዜ ያደረጉት የመጀመሪያው ነገር የነብዩን መስጊድ መገንባት እና ሙሐጅሮችን (ስደተኞቹን) እና አንሷሮችን (የመዲና ደጋፊዎችን) በወዳጅነት ማስተሳሰር ነበር። ይህም ለአዲሱ እስላማዊ ማህበረሰብ ፅኑ መሰረት ጣለ።

ሙስሊሞች ሃይማኖተራቸውን እንዲከላከሉ (እንዲከላከሉ) እና ዘላለማዊውን መልዕክት እንዲያስፋፉ ፈቃዱን አወረደላቸው (ገለጠላቸው)። ሃያሉ አሏህ እንዲህ አለ፡ ‹‹እነዚያ በበደል የሚገደሉ ምዕመናን የተበደሉ በመሆናቸው መዋደቅ (መጋደል) ተፈቀደላቸው።›› (ሱረቱል ሐጅ 39) ለመፋለም (ለመዋደቅ) የተፈቀደበት የመጀመሪያው አንቀፅ ይህ ነው። ከዚያም የአሏህ መልዕክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) 27 ወታደራዊ ዘመቻዎችን መርተዋል፤ ሃምሳ ስድስት ቡድኖችን አሰማርቷል።

ጥሪው (ዳዕዋው) ሙሉ በሙሉ በተፈፀመበት ጊዜ ፣ በአረብ ባህረሰላጤ በሙሉ እስልምና ተስፋፋ ፣ ሰዎች ወደ እስልምና በገፍ (በጣም በብዛት) ገቡ፤ በአለም ዙሪያ እንደራሴዎች (መልዕክተኞች) ተላኩ። እስልመና ከሌሎች ሃይማኖቶች የበለጠ ተቀባይነት አገኘ። ይህኔ የአሏህ መልዕክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) ፍፃሚያቸው (ሞታቸው) መቃረቡ ተሰማቸው።ከዚያም ጌታቸውን ለመገናኘት ዝግጅት ጀመሩ። ንግግራቸው እና ስራቸው ከዚች ጠፊ አለም መለየታቸው የማይቀር መሆኑን ያመላክት ነበር።

ነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) ሞተዋል ነገርግን ሃይማኖቱ ዘላቂ (ዘላለማዊ) ነው። እሳቸው ሞተዋል፤ ይሁን እንጅ መልካም ነገርን አልተውም (አላስቀሩም) ህዝባቸውን ወደ እሱ ያመላከቱ ኒሆን እጅ። እንዲሁም ክፍን (መጥፎ) ነገር አልተውም ከእሱ ያስጠነቀቁ ቢሆን እንጅ። ወደ መልካም ነገር ያመላከቱት አሃዳዊነትን ፣ አሏህ የሚወደውን እና የሚደሰትበት ነገር ሁሉ ነው። ከክፉ ነገር ያስጠነቀቁት ደግሞ ሽርክ (በአሏህ ላይ ማጋራት) እና አሏህ የሚጠላው እና የማይቀበለው ነገርን በሙሉ ነው።