நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு நாற்பது வயது நெருங்கியதும் தனிமையிலிருப்பது அவர்களின் விருப்பமாயிற்று. ஹிரா குகையில் அவர்கள் ரமழான் மாதத்தைக் கழித்தார்கள். அங்கே அவர்கள் தனித்திருந்து அல்லாஹ்வை வணங்குவார்கள். இவ்வாறு அன்னார் மூன்று வருடங்கள் இருந்த போது ஒரு தனிமை சந்தர்ப்பத்தில் அன்னாருக்கு வஹீ வந்தது.

நாற்பது வயது பூரணமாகியதும் நபித்துவ ஒளி பிரகாசிக்க ஆரம்பித்தது. அல்லாஹ் தனது தூதைக் கொண்டு அன்னாரை கண்ணியப்படுத்தி, தனது படைப்பினங்குத் தூரதராக அனுப்பினான். தனது கண்ணியத்தின் மூல் பிரத்தியேக அதிகாரத்தை வழங்கி, தனக்கும் தனது அடியார்களுக்கும் இடையில் தனது நம்பிக்கையாளராக அவர்களை அல்லாஹ் ஆக்கினான். அல்லாஹ்வின் கட்டளைப் பிரகாரம் ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் வந்தார்கள். அகிலத்தாருக்கோர் அருட்கொடையாகவும், அனைவருக்கும் நற்செய்தி வழங்குபவராகவும், எச்சரிப்பவராகவும் அனுப்பினான்.

“(போர்வை) போர்த்திக் கொண்டு இருப்பவரே!, நீர் எழுந்து (மக்களுக்கு அச்சமூட்டி) எச்சரிக்கை செய்வீராக". (முத்தஸ்ஸிர் : 1, 2) என்ற வசனத்தின் மூலம் இத்தூதை எத்திவைக்கும் படி தனது இரட்சகனின் ஏவல் நபியவர்களுக்குக் கிடைத்த போது அல்லாஹ்வை மாத்திரம் வணங்குவதற்காகவும், அல்லாஹ் தன்னை அனுப்புய இம்மார்க்கத்தைப் பின்பற்றவும் மக்களை அழைக்கலானார்கள்.

பின்பு “ஆதலால் உமக்குக் கட்டளையிடப் பட்டிருப்பதை வெளிப்படையாக அவர்களுக்கு அறிவிப்பீராக; இணைவைத்து வணங்குபவர்களை புறக்கணித்துவிடுவீராக!". (ஹிஜ்ர் : 94) என்ற வசனத்தின் மூலம் இத்தூதை பகிரங்கமாக எத்திவைக்கும் படி அல்லாஹ்வின் ஏவல் வந்தது. எனவே அல்லாஹ் ஏவியபடி நபி (ஸல்) அவர்கள் இஸ்லாமிய அழைப்பை வெளிப்படுத்தி, சத்தியத்தை வெளிப்படையாகவே கூறலானார்கள்.

மேற்கண்ட வழிமுறைகள் எந்தவொன்றும் எதிர்பார்த்த பலனைத் தரவில்லை, நபி (ஸல்) அவர்கள் தனது அழைப்புப் பணியில் தொடர்ந்து செல்கின்றார்கள் என்பதைக் கண்ட இணைவைப்பாளர்கள் இஸ்லாத்துடன் போரிடத் தீர்மானித்தனர். நபி (ஸல்) அவர்களையும், அவர்களுடன் ஈமான் கொண்ட தோழர்களையும் துன்புறுத்தி, சித்திரவதை செய்ய ஆரம்பித்தனர். அவர்களுடைய நோவினை கடுமையாகிய போது நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது தோழர்களுக்கு எத்தியோப்பியா நாட்டிற்குப் புலம் பெயருமாறு பணித்தார்கள். நபித்துவம் ஐந்தாம் ஆண்டில் ஆண்கள், பெண்கள் என இரு பாலருமாக ஒரு தொகையினர் அங்கு புலம் பெயர்ந்து சென்றனர்.

நபி(ஸல்) அவர்களின் அழைப்புப்பணி வெற்றிக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் இடையிலான பாதையை உருவாக்கும் இந்த கட்டத்தில் இருந்தபோது இஸ்ராஃ மிஃராஜ் எனும் இராப்பயணம் நிகழ்ந்தது. நபி (ஸல்) அவர்களை ஸ்திரப்படுத்தவும், நீண்ட கால அழைப்புப் பணிக்காகவும், அதன்போது இணைவைப்பாளர்களிடமிருந்து ஏற்பட்ட துன்புறுத்தல், மறுப்பு, குரோதம் போன்றவற்றைப் பொறுமையுடன் எதிர்கொண்டதற்காகவும் அன்னாரை கண்ணியப்படுத்துவதற்காகவே இந்நிகழ்வு நடந்தது.

முஸ்லிம்களில் அனேகமானவர்கள் மக்காவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த பின் நபி (ஸல்) அவர்களும் அபூ பக்ர் (ரலி) அவர்களும் மதீனா நோக்கி புலம்பெயர்ந்து சென்றார்கள். இருப்பினும் தமது விடயத்தை குரைஷிகள் அறியாமலிருக்க வழமையான விட்டு, மாற்று பாதையிலேயே இருவரும் சென்றனர். ஸவ்ர் எனும் குகையில் மூன்று தினங்கள் தங்கிவிட்டு, பின் அவர்கள் செங்கடல் கடற்கரைக்கு அருகில் மக்களுக்கு அறிமுகமில்லாத சாலை வழியாக மதீனாவை நோக்கி புறப்பட்டனர். இருவரும் மதீனாவின் புறநகரை அடைந்த போது மகிழ்ச்சியும், இன்பமும் நிறைந்த ஓர் ஆரவாரமான ஊர்வல்த்தில் முஸ்லிம்கள் அவர்களை வரவேற்றனர்.

மதீனாவை வந்தடைந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் முதலில் மேற்கொண்ட காரியம் மஸ்ஜிதுந் நபவியை நிர்மாணித்ததும், மதீனா மக்களாகிய அன்ஸாரிகளுக்கும், புலம்பெயர் மக்கா வாசிகளான முஹாஜிர்களுக்கும் மத்தியில் சகோதரத்துவத்தை ஏற்படுத்தியதுமாகும். அதன் மூலம் புதியதொரு முஸ்லிம் சமூகத்திற்கான அஸ்திவாரத்தை நட்டார்கள்.

முஸ்லிம்கள் தமது மார்க்கத்தையும், நாட்டையும் பாதுகாக்கவும், நிலையான இஸ்லாமியத் தூதைப் பரப்பவும் அல்லாஹ் அவர்களுக்கு எதிரிகளுடன் போரிட அனுமதி வழங்கினான். அவன் கூறுகின்றான் : "போர் தொடுக்கப்பட்டோருக்கு - அவர்கள் அநியாயம் செய்யப் பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதனால் (அவ்வாறு போர் தொடுத்த காஃபிர்களை எதிர்த்துப் போரிடுவதற்கு) அனுமதி அளிக்கப் பட்டிருக்கிறது". (ஹஜ் : 39). போருக்கு அனுமதி வழங்கிய முதலில் இறங்கிய வசனம் இதுவே. நபி (ஸல்) அவர்கள் 27 யுத்தங்களில் நேரடியாகக் கலந்து கொண்டதுடன் 56 படைகளையும் அனுப்பியுள்ளார்கள்.

அழைப்புப் பணி பூர்த்தியடைந்து, அரேபியத் தீபகற்பத்தின் பல பகுதிகளிலும் இஸ்லாம் பரவி, மக்கள் சாரி சாரியாக இஸ்லாத்தில் நுழைந்து, உலகுமெங்கும் இஸ்லாம் பரவுவதற்கான சமிக்ஞைகள் தென்பட ஆரம்பித்து, அனைத்து மார்க்கங்களை விட இஸ்லாம் மிகைத்த போது நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது காலம் முடிவடைவதை உணர்ந்தார்கள். எனவே தனது இரட்சகனை சந்திப்பதற்காக தயாரானார்கள். அழிந்து போகும் இவ்வுலக வாழ்க்கைக்குப் பிரியாவிடை கொடுக்கும் அறிகுறிகள் அன்னாரது சொற்களிலும், செயற்களிலும் வெளிப்பட்டன.

நபி (ஸல்) அவர்கள்தான் மரணித்தார்கள். ஆனால் அன்னார் கொண்டுவந்த இம்மார்க்கம் நிலைத்திருக்கின்றது. எந்தவொரு நல்ல விடயத்தையும் இச்சமூகத்திற்குக் காட்டித்தரமால் விடவில்லை, எந்தத் தீய விடயத்தையும் விட்டு இச்சமூகத்தை எச்சரிக்காமல் இருக்க வில்லை. அன்னார் காட்டித்தந்த நல்ல விடயங்களாவன ஓரிறைக் கொள்கை மற்றும் அல்லாஹ் நேசித்து, பொருந்திக் கொள்ளும் அனைத்து விடயங்களுமாகும். அன்னார் எச்சரித்த தீய விடயங்களாவன இணைவைப்பும், அல்லாஹ் வெறுக்கக் கூடிய அனைத்து விடயங்களுமாகும்.