لمونځ دا مهال برخه
درس د لمانځه معنا او فضلیت
په اصل کې د ( صلاة ) معنا:
لمونځ په بدني عبادتونو کې لوې او د لوړ شان والا عبادت دی، لمونځ داسي عبادت دی چې د بنده زړه، عقل، او ژبه ټول اندامونه په کې شريک وي، د لمانځه اهميت په يو څو راتلونکي حالاتو کې بیانيږي:
د لونځ غوره والی:
۲. لمونځ د مسلمانانو او کافرانو تر مینځ بیلونکی او فرق کونکی دی، د نبي کريم صلی الله علیه وسلم وينا ده: د بنده او کفر او شرک په مینځ کې فرق کونکی لمونځ دی. (مسلم 82). همدغه شان نبي کريم صلی الله علیه وسلم ويلې دي: زمونږ او د دوې په مینځ کې د فرق عهده هغه لمونځ کول دي هر څوک چې لمونځ پريږدي پس بیشکه کافر کيږي. (الترمذي 2621، النسائي 463).
۳. الله پاک د لمانځه په هکله په هرحالت کې د ادا کولو حکم کړی دی که سفر وي که حضر وي، د صلحې حالت وي او که دجنګ حالت وي، د روغتیا حالت وي او که د مرض حالت وي، د خپل توان او طاقت برابر به لمونځ ادا کوي. د الله پاک وينا ده: (حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَات) (البقرة: 238)، د لمونځونو پابندي وکړي. الله پاک د مؤمنانو په صفت کې ويلي دي: (وَالَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَوَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ) (المؤمنون: 9). مؤمنان هغه کسان دي چې د لمونځونو پابندي کونکي دي.
د لمونځ غوره والی:
۱. لمونځ ګناهونه رژوي، د نبي کريم صلی الله علیه وسلم وينا ده: پنځه لمونځونه او جمعه د بلې جمعې پورې د هغه ګناهونو رژونکي کوم چې ددي په مینځ کې شوي وي خو چې لوې ګناهونه يې نه وي کړي. (مسلم 233، الترمذي 214).
۲. لمونځ هغه رڼا ده چې د مسلمان ژوند رڼا کوي او د خير په لورې ورته لارښونه کوي او د شر نه يې منع کوي، د الله پاک وينا ده: (إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَر) (العنكبوت: 45)، بیشکه لمونځ د بي حيايې او نورو ګناهونه منع کوي. د نبي کريم صلی الله علیه وسلم وينا ده: لمونځ رڼا ده. (مسلم 223).
د لمانځه په هکله به د قیامت په ورځ لمړی حساب کتاب کيږي:
لمونځ د مؤمن لپاره ډیر خوندور وخت وي کله چې په لمانځه کې مؤمن بنده د خپل رب سره مناجات او خبرې کوي، په زړه کې د راحت او خوشحالۍ او ډير د ميني احساس کوي.
د لمانځه په وخت په نبي کريم صلی الله علیه وسلم ډير د خوند احساس کولو. نبي کريم صلی الله علیه وسلم ويلې دي: زما د سترګو یخ والی په لمانځه کې ايښودل شوی دی. (النسائي 3940).
نبي کريم صلی الله علیه وسلم به خپل مؤذن بلال ته ویل: په لمانځه راحت راکړه ای بلال. (أبو داود 4985).
کله چې به نبي کريم صلی الله علیه وسلم د يو ار په هکله فکرمند شو نو لمانځه ته به يې پناه يوړه. (أبو داود: 1319).
